Kızım doğduktan on ay sonra bir mülakatta, işi ve sorumluluklarını yüklenip yüklenemeyeceğim konusunda ne hissettiğimi sordular. Kuşkulu bir şekilde; "Bir yapısı olan, içinde ağlama olmayan ve tahmin gerektirmeyen açık sözlü iletişimin olduğu bu yere gelmemi istiyorsunuz ve idare edebilecek miyim diye mi soruyorsunuz?" diye cevap verdim. Soruyu soranın, son birkaç aydır üstesinden geldiğim, pijamamı çıkarmak gibi genellikle komik olan ve üstün gayret gerektiren engeller hakkında hiçbir bilgisi yoktu.

getting out of your pyjamas

Bebekten önce kafamda, anne olduğumda nasıl olacağıma dair bir görüntü vardı. Parlayan bir tanrıça gibi görünme umudumun biraz gerçek dışı olduğunu geç anladım. Sabahları o kadar kargaşaydı ki, hazırlanmak bir yana, tek başına duş almak bile zordu: kaçınılmaz olarak bebeği beşiğine bıraktığımda ve duş perdesini çektiğimde bağırmaya başlardı. Sonuç olarak, umduğum gibi görünmek istiyorsam erken kalkıp kendimi eşimden önce duşa atmam gerektiğini ve böylece günlük rutinim içinde rahatlayabileceğimi öğrendim.

getting out of your pyjamas

Diğer bir ders, herkesi ve her şeyi aynı zamanda kapıdan dışarıya çıkarmanın çok zor askeri bir operasyon olmasıydı. Bazen sadece bebeğim, bazen bebeğim ve çocuk arabası oluyordu. Diğer zamanlarda ise anahtarlarım ve bebek oluyordu fakat çocuk arabası ve ekstra çocuk bezi olmuyordu mesela. Genellikle kapıya gidip, kendimi durdurup ne için yola çıktığımı sorardım? Sonunda çözüm olarak hiçbir şeyi unutmamak için kapıya bir kontrol listesi astım.

getting out of your pyjamas

Beceriksiz ve komik bir şekilde gerçekleştirdiğim dışarı çıkma rutini yanında cümleleri bitirmeyi de imkânsız buldum. En iyi dileklerle başlardım. Şöyle bir şekilde olurdu; "Öyleyse söyle bakalım, iş nasıl .... aaa burada kurabiyeler varmış, bunların tarifi ne acaba?" Arkadaşlarım için tümüyle şaşırtıcıydı ve tabii ki benim için de çok kafa karıştırıcıydı. Bu, düşüncemin nasıl teğet geçtiğini bana öğretti. Beynimin daha önceden bilinmeyen ve yaratıcı parçaları hakkında bilgi edinmeme yardımcı oldu.

Son olarak ise sızdıran göğüsler! Garip, damla damla akıntıdan bahsetmiyorum, zira hafif bir akıntı daha önce açıkladığım tanrıça için biraz kabul edilebilir. Ben, duş başlığından tüm gücüyle akıyor gibi olan sızıntıdan bahsediyorum. Bu durumlarda, can sıkıcı sızıntıya sıkıca sarılan bir bebeğinizin olması çok yaralı diyeceğim. Her halükarda bu annelik deneyimine yeni başladığım ve komik biçimde ümitsiz zamanlara geri dönüp baktığımda kendime gülüyorum. Her şeyin çok hızlı geçtiğini fakat yeni rutininde rahat olman, kendin gibi görünmen, hissetmen ve konuşman için zaman tanımanın çok önemli olduğunu anlıyorum. Evet, şimdi bir annesin, belki zaten öyleydin ve tümüyle ilginç bir kadın olmaya devam ediyorsun ama kendin gibi olma halinin kaybedilmemesi lazım.

- Naana Orleans Amissah

Onay Kodu: L.TR.MKT.CH.05.2017.2084
Burada yer alan bilgiler tıbbi tanı veya tedaviye ilişkin tavsiye niteliği taşımadığı gibi hekimin tavsiyesinin yeri geçme amacı da taşımamaktadır.

Yardım İstemek